“Adil olmak, insanların birbirlerinin
kaderini paylaşması demektir.” John Rawls



EROSUN HALİ


son kez kendini verdin bana
dilenciye bozuk para verir gibi
parlak bedeninde
bir ustura keskinliği
öyle belli ki
çığlık var içinde
utandım ama
almak zorundaydım
ölmek için
birkaç yıl önce


ÖLMEDEN UYANMAK


kucaklayan
bacaklarının arasına alan
ölüme her gece başını koyan
her sabah mezarını toplayan
ve gidip takvime bir çentik atan
arkadaşlarım var benim
bulamayacaksın bir yastığa dair
yepyeni bir yalan


BİR YAZGIYI PAYLAŞMAK


bana bir türlü başlayamadın
bir nöbet tuttuğuna inanmak isterim
inan bunu her şeyden çok isterim

oysa ben seni üç kez yedim
gözü önünde dünyanın
üç kez bitirdim
sabaha karşı içimde iki güneş
annemin yazgısını belledim

adil olmak gerekirse
bu bir sitem
bahçende susan kar kadar hafif
duymaya yetişemeyeceğin


SON VAPURA YETİŞ


ilk kez bir çadırda seviştim
yağmur yeni başlamıştı
sen doğmamıştın
ben çocuktum daha
çok kuzeyliydi
ateşten geldi
yanıma uzandı
bir şatonun bahçesi

öyle serindi ki
unuttum nasıldı yüzü
boşaldım dedim
kikirdedi
Tanya’ydı adı

harf harf çözülmeden adın
anlat bana sesinle
nasıldı yüzüm

ama dağılmadan ömrüm
ama yanmadan aklım

sen de ilk kez
bizimle seviştin


SELAM SÖYLE ARKADAŞLARINA


öyle yumuşak bakardı ki
dinlerdi dilimi memelerin
emerdim susmak yorunca
senin sonun yok derdi
çalındığın kentte yürüyen
bir mızıka iniltisi

ben tanrı olsam şimdi
seni karınca yapardım

günün patırtısından
çantana tıktığın ıvır zıvırdan
üzerinde çalışan kalabalığın ağzından
mektup yollayacağım sana

adil olmak gerekirse
bu bir mezar
bahçende bağıran tepe kadar yüksek
çıkmaya direnemeyeceğin


BİR KEZ BAKTIĞIM HER ŞEY GİBİ


seni kim keşfedecekse benden sonra
bıraktığım kirpikleri bulacak ağzında
beyaz bir kâğıt kesince kalbimi
dilinin her değişinde diline
boğazında buruşacak gözlerim

seni kim keşfedecekse benden sonra
bıraktığım gözyaşlarını bulacak sırtında
yorulan bir kırlangıç konunca koluma
tahta bir masada bulacaksın kendini
dünyanın tüm peçetelerini okşamaya

iki el ıslanacak kalçanda
iki diş kanayacak ağzında
iki göz kapanacak karşında
iki kürek toprak atacaklar
senin de boynuna

adil olmak gerekirse
bu bir hayal
bahçende ağlayan saat kadar gecikmiş
görmeye dayanamayacağın


AKILDAN NEFRET ETMEYE BAŞLADIM


seni beklerken
bira bardağında gördüklerimi bir bilsen
insan gölgelerinden akan kanın namussuz heyecanı
seni beklerken
sokakta bulduğum ö pücüğü bir görsen
kollarımın manzaradan söktüğü zehirli sarmaşığı
hiç bilmediğim sözcüklerin aklıma geliverişi
sarıldığım fotoğraflar atıyor
ölmek isteyip de ölemeyen fillerin çığlığını

adil olmak için
gözler koyuyorum kameramın önüne
belki beni yarın seversin
belki bana yarın dönersin
ve sessizliği öğreniyorum
sen benden çok nefes alasın
sen benden taze nefes alasın diye


DUYARKATIM ÇOK KARANLIK


bir külü kovaladım uzun süre
hayal kırığı kadar küçüldüm
varınca düştüğü yere
rüzgâr çıkmasaydı eğer
alı p getirecektim evime

biliyorum benim acım besliyor seni
ama bu boşluk senin değil ki
gerçeğin boşluğu içimdeki
bir orospu gelse yerine
otursa üzerime
kesmeden göğsümü gizli resimler
doyursa bedenimi öyküleriyle

adil olmak gerekirse
bu bir ışık
bahçende yanan orman kadar çığlık
yutmadan duramayacağın


DUDAĞIMIN SON SÖZLERİ


ölümün karanlığına çare arama
cesetten mektup bekleyen budala olma
susarak öldürdüğünü unutma
mezarda özlemek olduğunu sanma


5-9 Temmuz 2007

[Suat Kemal Angı, “Def-im”den…]